กะว่าค่ำนี้ จะมาเขียนเล่า เรื่องราวหญิงสาวบ้านนอก "หลงทางด่วน"
แต่อารมณ์นี้มันไม่ได้ละ ....มีเรื่องหน้าบานอื่น อิ่มเอม ตื้นตันกว่า ให้กล่าวถึง
+ + + +
มันเป็นความรู้สึกดีๆ
ที่อยากจะขอบคุณใครคนนึงมากๆ
ขอบคุณในทั้งหมดที่ดูแลกัน
ขอบคุณความไว้เนื้อเชื่อใจ
ความเชื่อมั่นในคนอย่างฉัน
กับงานที่เธอเชื่อว่าฉันทำได้
(จบพยาบาล แต่ให้มาดูเรื่องบัญชี+การเงิน)
ผู้ชายคนนึง ที่เป็น "ทั้งพี่ ทั้งเพื่อน"
ที่ดีกับฉัน.........................เสมอมา
ของขวัญวันเกิดที่ใกล้จะถึง ของขวัญของชีวิตในรูปแบบที่เธอเห็นว่า....เหมาะกับฉัน
"เอ๋ วันนี้รับเช็คมาเท่าไหร่เหรอ"
"ก็สองที่ (.................เท่านี้ เท่านั้นบาท) สะเหร่อหลงทางด่วนมาด้วยกว่าจะถึง"
วันนี้ขับรถ BOSS ไปเก็บเช็คสองที่ ที่แรกบางแค
ที่ๆสองปลายๆรามคำแหงจะออกมีนบุรีโน่น (คนละซีกโลก)
"เออ! ก็งี้แหละ ขับไปเรื่อยๆ จะรู้ว่าทางเดิมๆ ที่เคยๆน่ะ มันสบายสุดละ"
ฉันพยักหน้าหงึกๆ เพราะไอ้ส่วนหนึ่งที่หลง ด้วยว่าลองดี ขับตามป้ายที่เค้าเขียนว่าลัด
ลัดซะขดเคี้ยว ลัดๆอยู่ป้ายหาย ต้องจับทิศใช้ลูกเดามันซะงั้น
"ปะ ไปโชว์รูมรถกัน" ว่าไงนะ (....อันนี้อุทานในใจ)
"ไม่รอละ เงินลูกหนี้ ไปดูรถเอ๋กัน ฉันว่าแกควรต้องมีแล้วว่ะ"
พระเจ้า!!!! นี่เรากำลังพูดกันถึงรถยนต์ที่มันแล่นได้ ไม่ใช่รถบังคับเด็กเล่นใช่มั้ย
แม้ BOSS เคยเกริ่น (เรื่องจะดาวน์รถให้) มาก่อนหน้า
แต่ก็ไม่คิดว่าจะจวนตัว ปุบปับแบบนี้
ณ โชว์รูมโตโยต้า กรุงไทย ใกล้บ้าน หลังจากเลือกได้อย่างที่พอใจ
และใช้เวลาคุยนู่น คุยนี่ ต่อรองอยู่ประมาณชั่วโมงกว่า
เราก็ออกมา........................พร้อมกระดาษใบจอง
แต่หน้าฉันคงบานมากกกกกกกกก จนคุณเพื่อนแซว
ก็จะไม่ให้ดีใจได้ไง เพราะที่รู้สึกดี มันไม่ใช่แค่ได้รถ
มันเป็น....เรื่องราวของชีวิตทั้งหมด ตั้งแต่เรารู้จักกัน
พี่น้องนอกไส้ ที่คงหาไม่ได้อีกแล้ว
ขอบคุณเพื่อนคู่คิดที่ยืนข้างเธอด้วย ที่ทำให้ฉัน "สบายใจ" ที่ช่วยเธอดูแลฉัน
ที่นี่ ที่ๆไกลบ้าน รู้สึกดี....ที่มีเธอสองคนเป็นอีกหนึ่งครอบครัว ที่ฉันมี
:) ขอบคุณอีกครั้งจากใจ....นะเพื่อน ต้นกันยายน 2550
"สิ่งสำคัญ....ไม่อาจเห็นได้ด้วยตา" 
ดีใจด้วยนะจ้ะ....นี่แหละนะรางวัลชีวิต 
