"สิ่งสำคัญ....ไม่อาจเห็นได้ด้วยตา"

คำบางคำ ของคนที่เพิ่งได้รู้จักกัน คนที่เดินผ่านเข้ามาในชีวิตด้วยความบังเอิญ

และจากไป โดยได้ทิ้งร่องรอยไว้ในความรู้สึก เพื่อให้นึกถึง

มีค่า....อย่างน่าอัศจรรย์ใจ

"อย่าปล่อยให้ตัวเองเข้าใจรอบข้างมาก เข้าใจถึงความเป็นสิ่งๆหนึ่งไปเสียหมด

จนลืมความเป็นตัวเอง (ลืมความต้องการของตัวเอง)

เพราะเมื่อเป็นอย่างนั้น เราเองจะไม่ต่างอะไรกับระเบิดที่รอวันกดปุ่ม"

ความไม่ชอบในบางสิ่งที่สั่งสมอยู่ในใจวันแล้ววันเล่า

การแสดงออก ที่ดูเหมือนเข้าใจ และคล้ายจะรับได้กับทุกอย่าง

ทั้งที่ในความรู้สึกลึกๆ มันเป็นความอดทน เพียงเพื่อไม่ต้องการให้เกิดการปะทะ

หลายคน เรียกการพูดคุยอย่างที่คิดว่า "การทะเลาะ"

อาจเพราะคนที่อยู่ในมุมที่ต่างกัน

มักพูดสิ่งที่ตัวเองคิด หรือพูดอย่างที่ไม่คิด พร้อม "อารมณ์"

ความอดทนอย่างที่สุด มักจบลงด้วยฟางเส้นสุดท้าย

ฉันเคยยกตัวอย่างเรื่องฟางเส้นสุดท้ายเรื่องนึงให้เพื่อนฟัง

ว่า คนสองคน คบกัน เป็นเพื่อนกัน

ใครคนหนึ่งรู้สึกกับเรื่องแย่ๆของใครอีกคนมาตลอด

แย่มาก แย่น้อย สุดแท้แต่จะมีเรื่องให้แย่

ให้ต้องปรับความเข้าใจกันครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่เรื่องแย่ๆ ก็ไม่เคยจบสิ้น

วันนึง ใครคนหนึ่งกำลังอ้าปากจะงาบลูกชิ้นตรงหน้า

ใครอีกคนก็ปาดมาจากไหนไม่รู้ คาบไปรับประทาน..ซะงั้น

สุดท้าย คนสองคน เลิกคบกัน

ใครคนหนึ่ง รู้สึกว่า ความอดทนทั้งหมด มันจบลงแล้ว

ใครอีกคน รู้สึกว่า ก็แค่เรื่องลูกชิ้น คนอะไรใจแคบสิ้นดี

ถ้าเรารู้ที่มา ที่ไป ของชีวิตใครคนหนึ่ง เราคงเข้าใจเค้าดี

ถ้าเรารู้เรื่อง "ลูกชิ้น" จากใครอีกคน เราก็อาจไม่เข้าใจใครคนหนึ่งเลย

เข้าใจ ไม่ได้หมายความว่า สามารถรับรู้ ได้อยู่ตลอด

เข้าใจ ไม่ได้หมายความว่า ไม่รู้สึก

เข้าใจ ไม่ได้หมายความว่า ยอมรับได้

ดังนั้น (บางเรื่องในวันนี้)

เข้าใจ มันจึงหมายถึง การปล่อยวาง

..

:) ทำสิ่งที่ควรทำ และไม่ควรทำ ทำ....ไปหมดแล้ว ต้นกันยายน 2550