"สิ่งสำคัญ....ไม่อาจเห็นได้ด้วยตา"

"เพื่อน" คำธรรมดา ที่หนังสือหลายเล่ม

พยายามอธิบายความหมายบ่อยครั้ง

พอๆ กับความหมายของคำว่า

"ความรัก..คืออะไร"

พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒

สมัยเด็ก.. เวลาไปโรงเรียนอนุบาล เราสนุกกับการมีเพื่อนเล่น เพื่อนคุย

บางที เพื่อนก็มีไว้ให้เราอวดของ และบางที เพื่อนก็มีไว้ให้เราขอของ

วัยรุ่น.. (เป็นช่วงวัยที่แทบจะหายใจเป็นเพื่อนกันทุกคน)

เราสนุกกับกิจกรรมถึงไหนถึงกัน กอดคอกันผ่านเรื่องราววัดใจ

และมีเรื่องบางเรื่องที่เรามีความลับกับที่บ้าน แต่ไม่มีความลับกับเพื่อน

เราอยู่กับ "บทสรุป..ของใจซื้อใจ"

เอาใจไปซื้อเพื่อน ก่อนเอาใจไปซื้อคนรักเสียอีก

วัยในปัจจุบัน.. คำเรียก "เพื่อน"

 ใช้เรียกไปตามกลุ่มสังคมที่เราได้มีปฏิสัมพันธ์

บ้างฉาบฉวย บ้างจริงใจ บ้างผ่านมาแล้วผ่านไป บ้างยังคงอยู่

ขึ้นกับความจำเป็นในชีวิต และความรู้สึกอยากให้ความสำคัญ

....

ความเป็นเพื่อน มีความหมายอย่างที่หัวใจรู้สึก

เข้าใจในอะไรที่เราเป็น เห็นด้วยและไม่เห็นด้วย อย่างที่มันเป็น

ค่าของความเป็นเพื่อน มีความหมายอย่างที่หัวใจรู้สึกต้องการรักษาไว้

"มิตรภาพเกิดขึ้นได้ง่าย แต่รักษาไว้ได้ยากเย็น"

ชีวิตมีเพื่อนที่รู้สึกได้ถึงความเป็นเพื่อน........กี่คนกัน

ขอบคุณ..ที่ทำให้รู้สึกได้ถึงความเป็นเพื่อน

ขอบคุณ..ที่ยืนข้างกัน ในเวลาที่เหนื่อยกับอุปสรรคของชีวิต

ขอบคุณ..ที่ทำให้ฉันรู้สึกเป็นคนโชคดี

ที่ได้เป็นตัวของตัวเอง เป็นคนแย่ๆบ้างในบางที

แต่ก็ยังมีเพื่อนที่เชื่อมั่นในความเป็นฉัน ยืนอยู่ด้วยกัน..จนวันนี้

:) รักเพื่อน เพื่อนรัก ปลายกรกฎาคม 2550