ก่อนหน้านี้ พยายามหาคำตอบจากผองเพื่อนและคนใกล้ชิด
ว่า "TaG" คืออะไร มีไว้ทำไม
คำตอบที่ได้ บ้างตอบมั่ว บ้างตอบเป็นทางการ..แต่ขี้เกียจทำความเข้าใจต่อ
เพราะความสามารถทางคอมพิวเตอร์ได้คะแนนเป็นกราฟทางซ้ายของศูนย์
เจ้าหนูพุงแตงโม ส่งมาให้บอกเล่าเรื่องราวที่อาจไม่มีใครรู้
แล้วส่งต่อผู้คนให้ทำกันต่อไปเหมือนทายาทอสูร
บังเอิญช่วงนี้.. ไปอินกับธรรมชาติ สบายอกสบายใจ
ได้มีเวลาเปิดกล่องความทรงจำเก่าๆกับสหายในวันวาน (อนุบาล) ยังหวานอยู่
เลยเก็บเรื่องที่คุยกันมาเล่าต่อ
+ + + +
เริ่มต้น..ด้วยเราเอง "ขี้โรค"
เราเดินเข้ามาในชีวิตเจ้านาย เพื่อนรัก ..มนุษย์อารมณ์ศิลปิน
ในวันป่วยกาย ป่วยใจ เมื่อประมาณ 9 ปีก่อน
(เพิ่งได้มีโอกาสย้อนเวลา..เราอยู่กันมานาน นานจริงๆ)
ไปเป็นเพื่อนกันในเกือบทุกที ..เพื่อนดีๆที่ไม่มีลมหายใจ
:) ภาพล่าสุด เมื่อสี่วันก่อน ร่องเรือลำน้ำแม่กลอง ตลาดน้ำอัมพวา สมุทรสงคราม ต้นมิถุนายน 2550
+ + + +
แอบเล่าต่อ ..เรื่องสอง
คุณเพื่อนคนนี้จบ พยาบาลศาสตรบัณฑิต
เคยทำงานเพื่อชีวิตและเลือดเนื้อมนุษยชาติ
อยู่หนึ่งช่วงอึดใจ ......................หลังจากนั้น
พลิกผันตัวเอง มาเป็นมือขวาให้กับเพื่อนซี้ที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่มัธยมปลาย
ใครได้ข่าว ใครก็ต่าง งง..
แล้วมันมาทำอะไร กับชีวิตในเมืองใหญ่วันนี้
"พยาบาลบัญชี-การเงิน" บริษัทรับเหมาก่อสร้าง
และยังเดินทางท่องเที่ยวเหมือนเป็นงานประจำ
+ + + +
เนื่องจากเพื่อนหัวใจศิลปิน มีโลกส่วนตัวสูง
ชอบคิด ชอบเขียนอยู่เสมอ จึงเป็นที่มาของเรื่องที่สาม..
อาวุธคู่กาย ซึ่งก็คือดินสอ ที่มักจะขอให้คนอื่นซื้อให้
นอกจากเหตุผลด้านการตลาด ที่ไม่ต้องควักตังค์ตัวเองแล้ว
อีกเหตุผล (ทำเนียนๆ) คือ ใช้บ่อย ทำให้ระลึกถึงคนให้อยู่เสมอ
เป็นตัวแทนมิตรภาพ ดินสอกดด้อยราคา เลยกลายเป็นประเมิณค่าไม่ได้ :)
แถมเรื่องยางลบอีกเรื่อง ที่บางคนอาจเห็นว่าทั่วไป
แต่พี่ท่านปลื้ม "SAKURA"เท่านั้น ใช้มานาน
ตั้งแต่สมัยเรียนประถม จนเพื่อนแซวว่ายางลบยี่ห้อนี้
คงมีศักยภาพในการลบตราผิดบาปในใจได้
+ + + +
อีกหนึ่งกิจกกรมทำบ่อยนอกจากการนอน
คือวาดรูป และนี่คือเรื่องที่สี่..ต้นไม้ไม่มีใบ
ภาพคุ้นเคยที่เห็นเป็นประจำ มันเป็นภาพต้นไม้ใหญ่
ในเดือนหนาวที่รอการผลิใบ บางที ที่อ่อนแอ
เรารู้ว่า แล้วมันจะผ่านไป "ให้กำลังใจตัวเอง"
+ + + +
เรื่องสุดท้าย.. เพื่อนที่คอยกล่อมให้เรานอนหลับฝันดี "จูจู"
จูจู เป็นของขวัญในวันธรรมดาของชีวิตที่มีคนซื้อให้
เพราะยืนทำหน้าอยากได้ แต่ดูโตเป็นควายมากเิกินกว่าที่จะตัดใจซื้อ
ตั้งแต่ปี 38 สมัยเรียนมัธยมปลาย จากทารกน้อยที่มักถูกเพื่อนขโมยไปกอดรัดฟัดเหวี่ยง
ซึ่งมีอีกสมญานามว่า พี่โส - โสเภณีชั้นสูง บวก โสโครก
วันนี้ กลายเป็นยายแก่ตัวเหี่ยวที่ยังนอนอมนิ้วมือถือหมอนอยู่ ..อยู่ด้วยกัน
....
เราจะเห็นอะไรได้เพียงด้วยหัวใจเท่านั้น สิ่งสำคัญไม่อาจเห็นได้ด้วยตา
เขียนเล่นๆ อ่านเล่นๆ ไม่ส่งต่อละนะ ..เจ้าหนูพุงแตงโม
:) คุณค่าอยู่ที่ใจ "ขี้โรค..ก็เช่นกัน" กลางมิถุนายน 2550
"สิ่งสำคัญ....ไม่อาจเห็นได้ด้วยตา" 
ไม่น่าเชื่อว่าขี้โรคจะมีอายุมากกว่าหนูซะอีก 
