"สิ่งสำคัญ....ไม่อาจเห็นได้ด้วยตา"

..

ฉันเลิกวิ่งตามบางสิ่ง บางคนมานานมาก

อาจเพราะเหนื่อยที่ตรงความรู้สึก และอาจเพราะคิด ตัดสินใจได้ว่า

ความสุข.... ไม่ควรใช้ความพยายามมากไปในการครอบครอง

ปล่อยให้ทุกสิ่ง ทุกคน เป็นอย่างที่เป็น

รักษาทุกสิ่ง ทุกคน (ที่ความรู้สึกบอกว่าสำคัญ) ไว้เท่าที่มีกำลังพอ

จากจุดศูนย์กลางของวงกลม ระยะรัศมีที่เรายืนอยู่ระหว่างกัน

ไม่เคยขยับเข้าและออกไปตามความเป็นไปของชีวิต

ที่เดิมของคนคนหนึ่ง ไม่เคยเปลี่ยนไปจากจุดที่ใจให้ยืน

หากแต่วิถีที่เปลี่ยนไป จะหมุนให้เราหันหน้ามาพบกันเมื่อไหร่....เท่านั้น

..

ไม่ร้องเรียก ใช่ว่าในใจไม่เรียกร้อง

ไม่ถามหา ใช่ว่าในใจไม่ถามถึง

ไม่วิ่งตาม ใช่ว่าในใจไม่รู้สึกลึกซึ้ง

ไม่บอกเล่าเรื่องราวในครั้งหนึ่ง

ใช่ว่าในใจไม่เรียกร้อง ไม่นึกถึง ไม่ลึกซึ้ง ซึ่งเธอที่สำคัญ

บางที (เมื่อเธอเป็นอย่างนั้น และฉันเป็นอย่างนี้)

แค่เพียงได้คิดถึงและเฝ้ามองกันอยู่ไกลไกล ....หัวใจก็อบอุ่นดี

:) เราเหมือนกัน........ตรงที่เราไม่คุ้นเคยกับการวิ่งตามใคร กลางกุมภาพันธ์ 2551