"สิ่งสำคัญ....ไม่อาจเห็นได้ด้วยตา"

..

เคยมีใครซักคนในวัยเด็ก ที่คุณสามารถพูดคุยกับเค้าได้ทุกเรื่องมั้ย

คนๆนึง ที่พร้อมจะฟังเราอยู่เสมอ คนที่ก็ไม่รู้ว่าเรานั่งคุยเรื่องอะไรกัน 

แต่สามารถนั่งอยู่ตรงนั้นได้นานสองนาน

ถ้ามีซักคน โลกในมุมที่โหดร้ายก็มองให้เป็นมุมสบายๆได้ง่ายขึ้น

....

ฉันชื่นชมเธอ เพราะเธอทำให้สบายใจทุกที ไม่ว่าจะเรื่องไหน

เธอเป็นเหมือนหนังสือพัฒนาสมอง เป็นนักจิตวิทยาบำบัด

การวนกลับมาพบกันอีกครั้ง ทำฉันยิ้มหน้าบานดีใจ

ฉันไม่รู้จะยกตำแหน่งอะไรให้เธอดี

"เป็นพี่ เป็นน้อง เป็นเพื่อน"

หลายๆครั้งที่ฉันคุยกับเธอ เธอมักทำให้อึ้งอยู่เสมอ

อึ้งจากสาระของรอยหยักในสมองเธอ

อึ้งจากการได้สัมผัสมุมศิลปินที่เธอมี

อึ้งจากเรื่องตลกในมุมเด็กๆที่เธอซ่อนไว้

วันนี้ที่เจอ สิ่งที่ได้เห็นคือเธอเปลี่ยนไปมาก

แต่ความรู้สึกเมื่อได้คุยกัน ไ่ม่ได้เปลี่ยนไปเลย

(พอฉันพูดอะไรดีๆ แล้วเธอมาลูบหัวเนี่ย ฉันไปเป็นน้องเธอตั้งแต่เมื่อไหร่วะ)

..

ตอนนี้ เธอจะบอกให้ฉันตั้งใจทำงาน

เหมือนที่เคยบอกให้ฉันตั้งใจเรียนหนังสือรึเปล่า ฮ่าๆๆๆ

รักเธอ....อย่างที่เธอเป็นเสมอ พี่ที่รัก น้องที่รัก เพื่อนที่รัก

:) ฟ้าสว่างแล้ว ช่วงเวลาที่ต่างหายกันเข้ากลีบเมฆน่าจะหมดไปซักที ต้นมกราคม 2551