"สิ่งสำคัญ....ไม่อาจเห็นได้ด้วยตา"

..

ปีเก่าผ่านไป ปีใหม่เข้ามาอีกครั้ง

กลับไปอ่านข้อความเก่าๆ ที่เคยเขียนถึงตัวเองในทุกต้นปี

รู้สึกเหมือนเป็นจดหมายจากคนในอดีตถึงคนในปัจจุบัน

และเวลานี้ คนในปัจจุบันกำลังเขียนสารนี้ ส่งให้คนในอนาคตต่อไป

..

นั่งทบทวนช่วงเวลาตลอดปีที่ผ่านมา

มีเรื่องราวสะเทือนใจใหญ่ๆอยู่สามเรื่อง

ที่ทำให้น้ำตาเอ่อเป็นวรรคเป็นเวร

ที่ทำให้รู้สึกหัวใจหม่น

ที่รู้สึกไม่ดีกับตัวเอง เพราะรู้สึกไม่ดีกับคนอื่น

+ + + + แต่แล้วช่วงเวลาเหล่านั้นก็ผ่านพ้นไป

อะไรทำให้ยิ้มได้ นั่นสินะ....อะไร + + + +

ฉันอยากจะเรียกมันว่า "ความรัก"

รัก....ที่พร้อมจะปล่อยวาง

รัก....ที่จะเลือกความสุขสงบให้เกิดขึ้นกับใจ

และรัก....ที่จะยิ้มให้วันแต่ละวันมากกว่าที่จะอยู่อย่างรู้สึกหดหู่

รู้สึกสบายขึ้น หลังจากได้ปลดปล่อยความรู้สึกแย่ๆ

อย่างคนที่ได้ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกตัวเอง

แค่เพียงยิ้ม + + ให้กับความง่ายและธรรมดาของชีวิต

แค่ไม่กอดอะไรไว้ให้แน่น

แค่เลือกที่จะรักมากกว่าเกลียด

แค่คิดบวก และปราถนาสิทธิ์ที่จะกอดความสุขไว้กับหัวใจอยู่เสมอ

กับชีวิตที่มี ที่เป็น

กับผู้คนที่มี ที่คงอยู่และที่จะเข้ามาใหม่

หวังให้เป็นวันของ "รอยยิ้ม" และ "การเรียนรู้"

..

ขอบคุณสรรพสิ่งรอบตัวทั้งที่มีชีวิตและไม่มีชีวิต

ที่บันดาลสิ่งสวยงามและนำมามอบให้

ขอบคุณการมาของคำตอบในบางเรื่องที่เคยหาทางออกไม่ได้

แต่แล้วก็ทำให้พบประตูของความสุขใจอันเป็นนิรันดร์

ขอบคุณความคิด ความรู้สึกในมุมบวก

ที่ทำให้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้ง่ายขึ้น

..

ขอบคุณของขวัญของชีวิต ซึ่งหมายถึงการมีชีวิตในแต่ละวัน

:) 2551 พุทธศักราช + + + + 2008 คริสตศักราช