..
โลก....ไม่ได้ขาว และดำอยู่ตลอด
บางวัน ฟ้าสว่างสดใส บางวันฟ้าหม่น มีฝนพรำ
ฉันเป็นคนธรรมดา ที่มีทั้งดีและไม่ดีอยู่ในตัว
อาจเพราะ ไม่สามารถเป็นได้ดั่งใจใคร
อาจเพราะ หลายครั้งเลือกจะเป็นแบบนี้
เลือกยืนยันความคิดของตัวเอง แบบตรงไปตรงมา
....
ค่ำคืนหนึ่ง เพื่อนคนหนึ่ง โทรศัพท์มาถามไถ่สารทุกข์ สุกดิบ ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
หลังจากที่เคยเล่าเรื่องดวงเราให้ฟังไป เค้าเอาดวงเราไปปรึกษาผู้ที่บ้านตนศรัทธาอยู่
(ฉันซึ้งน้ำใจ กับความหวังดีที่ ดูแล ห่วงกัน เหมือนเป็นญาติพี่น้อง)
คำบอกเล่า ถึงความเป็นฉันจากการเพ่งกระแสจิตของผู้มีความสามารถพิเศษ
ทำเอาฉันนึกยิ้ม และพยักหน้าตามไปด้วย กับทุกคำที่เพื่อนเล่า
ความกังวลคลายลงอีก ก็ตรงที่....รู้สึกตัวเองเป็นคนโชคดี
ที่ได้รับความเป็นห่วงเป็นใย จากน้ำจิตน้ำใจของกัลยาณมิตรที่รายล้อม
"แก แต่แกต้องระวัง คำพูดแกหน่อยนะ" ฉันเงียบฟัง
"เค้าบอกว่า ความที่แกตรงไป มันจะไปทำให้คนอื่นเคือง มีคนไม่พอใจแกอยู่"
คราวนี้ ฉันหัวเราะ "ตลกตรงไหนวะ"
"ตลกตรงที่ แกบอกช้าไปแล้วว่ะ......"
....
นิสัยไม่ดี ที่ไม่คิดแก้ของฉัน
คือการพูดอย่างที่คิด แม้จะเป็นเรื่องที่อาจดูทำร้ายจิตใจก็ตามที
ไม่ได้หยาบ แต่บาดลึก ไร้ใจจะเห็นใจ ไม่ได้พูดเพื่อความสะใจ
เพราะที่พูดมันก็เป็นแค่ความจริง ธรรมดาๆที่คนทั่วไป เค้าไม่พูดกัน
เพื่อนฝูงที่อยู่กันมาแต่อ้อน แต่ออก
หรือคนที่คบกันมา แล้วอยู่ในอารมณ์ เออ....มันก็เป็นอย่างนี้แหละ
คือคนที่เหลืออยู่ และพอใจกับการจะคบกันต่อไป
คนบางคน อาจสามารถคบกันได้ ทั้งที่ไม่ชอบ แต่ก็เก็บไว้ในใจ
รวมทั้งเก็บเอาไปนินทา ไม่พออกพอใจ ลับหลัง
เก็บความคิดตัวเอง ในมุมขัดแย้งไว้รอวันระเบิด
หลายครั้ง ที่เราจึงมักได้พบว่า ใครคนนึงที่อยู่กับเรามานาน
คนที่ดูรักษาน้ำใจเราอยู่เสมอ กลายเป็นคนที่เราแทบไม่รู้จักเค้าเลย
เพราะเค้าอยู่กับเราอย่างไม่เคยแสดงให้เห็นความต้องการที่แท้จริง
อยู่แบบตามน้ำ อยู่แบบคอยระมัดระวังความขัดแย้ง
ความขัดแย้ง หรือพูดให้สวย....ก็คือความคิดเห็นที่ไม่ตรงกัน
มันเป็นธรรมดาของชีวิต สำหรับการเลือกมอง
เพราะมันก็แค่....ความต่างทางความคิดอย่างที่คนๆนึงเป็น
ความต่างอย่างที่ไม่จำเป็นต้องเหมือน แต่อยู่ด้วยกันได้
เท่าที่อยากกอดกันไว้ให้แน่นเท่าไหร่ ....ก็ตามแต่พอใจ
....
ขอบคุณ สำหรับคนที่ยืนอยู่ เข้าใจในอะไรที่เป็น
ขอโทษ สำหรับคนที่รับไม่ได้ แล้วจากกันไป
เชื่อเถอะ เราพูดอย่างที่คิด คิดแล้วจึงพูด และแม้จะให้พูดอีกกี่สิบที มันก็เหมือนเดิม
:) ให้เราได้ยืนที่ระยะ....สบายใจของกัน กลางตุลาคม 2550